Szczęście w kolorze blue

Można powiedzieć, że kot Rosyjski niebieski jest rasą rosyjską
i jednocześnie nią nie jest. Dlaczego? Otóż, chociaż jego
przodkowie pochodzą - jak wieść gminna niesie - z Rosji,
rasę jako taką wyhodowano w Anglii. Właściwie słowo
"wyhodowano" nie zupełnie odpowiada prawdzie,
bowiem zabiegi hodowlane ograniczyły się jedynie do drobnych
zmian w proporcji ciała. Powszechnie używa się w takim
przypadku określenia "rasa naturalna", czyli po prostu kot
Rosyjski niebieski "wyhodował się sam".

Jak to było? Otóż jak podają źródła, pierwsze koty Rosyjskie
niebieskie pochodziły z okolic Archangielska nad Morzem Białym.
Podobnie jak nasze europejskie "dachowce", żyły tam sobie
w stanie półdzikim - a ostre warunki klimatyczne, w połączeniu
z izolacją od innych żyjących w Eurazji kotów, doprowadziły
do wyselekcjonowania zwierząt o pięknym i gęstym futrze
- w sam raz na mroźne zimy. Wkrótce koty tej rasy
zaczęły cieszyć się powodzeniem na dworze carskim. 
Źródła podają również, że koty Rosyjskie zabierano często
na statki, jako maskotki przynoszące szczęście. Możliwe,
że jest to prawdą - tym bardziej, że właśnie marynarze pływający
na trasie Archangielsk - Anglia około roku 1800 przewieźli
na wyspę większą ilość tych kotów. I właśnie tam, w Anglii,
zabrano się za hodowlę kotów Rosyjskich niebieskich.

Jak się okazało, nie były rasą zbyt popularną, ze względu na
hodowane na wyspie koty Brytyjskie krótkowłose.
Z biegiem czasu hodowla tej rasy prawie całkowicie zanikła.
Po II wojnie światowej, w Szwecji powstał program odnowy
kotów rasy Rosyjskiej niebieskiej. Pierwszy miot (odnowiona rasa)
urodził się w 1960 roku. Kolejne lata to ekspansja tych kotów
do całej Europy i Stanów Zjednoczonych - w tym również
do Polski.

Obecnie w polskich hodowlach jest mało kocurów -
reproduktorów, co powoduje, że koty zaczynają tracić swoją
doskonałą budowę i "aksamitny" charakter (krzyżowanie
nieodpowiednich rodziców). Należałoby sprowadzić do kraju
"świeżą krew", co umożliwiłoby odpowiedni dobór rodziców
dla następnych pokoleń.

Początkowo koty te nie były nazywane kotami Rosyjskimi.
Najczęściej mówiono o nich po prostu koty z archangielska lub
koty archangielskie. Nazwę "Rosyjski" nadano im później,
niejako dla upamiętnienia ich pochodzenia.

Dzisiejszy kot Rosyjski niebieski znacznie różni się od swojego
półdzikiego pierwowzoru. Planowa hodowla wyszczupliła
jego sylwetkę, przez co stał się pięknym i eleganckim zwierzęciem.
Nie zmieniło się jednak jego futro. Jak było, tak jest gęste -
przypominające plusz - i w niezwykłym kolorze.
Właśnie kolor futra jest czymś, co wyróżnia kota Rosyjskiego
od kotów innych ras. Prawda, że kolor niebieski występuje
u wielu ras, jednak srebrny nalot na futrze jest czymś
wyjątkowym. Tworzy się dzięki temu, że każdy włos ma
bezbarwny koniec (brak pigmentu). Znana jest chyba tylko jedna
rasa mogąca poszczycić się tym szczegółem - są to pochodzące
z Tajlandii Koraty. Koty te posiadają z kotami Rosyjskimi jeszcze
jedną wspólna cechę - mianowicie poduszeczki łap w kolorze
lawendy. Wszystkie koty niebieskie mają niebieskie poduszeczki,
jedynie te dwie rasy - kot Rosyjski niebieski i Korat mają poduszki
lawendowe, z tym że u koratów mogą być one również
szaroniebieskie, zaś u kota Rosyjskiego nie.
Podobieństwo tych charakterystycznych cech u koratów i kotów
Rosyjskich niebieskich pozwala przypuszczać,
że istnieje pokrewieństwo między tymi rasami.
Być może miały one wspólnego przodka?

Nie tylko wygląd wyróżnia kota Rosyjskiego - również jego
cechy charakteru są czymś wyjątkowym. Kot Rosyjski,
to zadziwiające połączenie pełnego energii zwierzęcia,
z cichym i łagodnym domowym pieszczochem.
Z jednej strony są to więc koty bardzo ruchliwe i ciekawskie.
Niemal cały dzień spędzają na wędrówkach po mieszkaniu,
a ponieważ z reguły bardzo przywiązują się do swego opiekuna,
towarzyszą mu we wszystkich domowych czynnościach.
Z drugiej zaś strony koty Rosyjskie są wielkimi domatorami.
Bardzo niechętnie opuszczają mieszkanie, nawet jeśli mają taką
możliwość. Są również trochę nieśmiałe i zazwyczaj unikają obcych
ludzi oraz nieznanych źródeł hałasu. Dlatego, jeśli właściciel planuje
podróżować ze swoim pupilem, powinien od początku
przyzwyczajać go do tego. Oczywiście poszczególne osobniki tej
rasy mogą bardzo różnić się miedzy sobą. Jedne mogą bardzo
odważnie zapuszczać się w najdalsze zakątki nieznanego ogrodu,
a inne "nie wyściubić" nosa za drzwi.

Wspólną cechą wszystkich przedstawicieli tej rasy jest
natomiast "niehałaśliwość". Są to po prostu zwierzęta bardzo ciche
i chociaż lubią "gadać" - "gadają szeptem". Nawet kotki w rui
zachowują się z reguły cichutko - można spać spokojnie.

| !!Tekst autorstwa Agnieszki Bisiak jest objęty prawami
autorskimi. Kopiowanie jest zabronione oraz objęte konsekfencjami
prawnymi!! |